Al eerder hebben wij uitgebreid bericht over de dramatische spareribs van de Albert Heijn. Hoewel goedkoop, was de smaak vergelijkbaar met die van een dooie rat. Dat was echter een ingevroren diepvriessoort. En aangezien wij van SpareribsTest.nl tot op het bot gaan, wilden wij het supermarktconcern een tweede kans geven. Helaas was het wederom geen succes.

Een mens is moe na een dag post sorteren, timmeren,  schoonmaken of wat de gemiddelde arbeider zoal uitvoert op een dag,  en besluit de magnetron te gebruiken als hulpmiddel bij het koken. Nu propageert de dichtsbijzijnde kruidenier trots nieuwe spareribs in de aanbieding te hebben, in meerdere smaken, waaronder barbecue en sweet-chili. Om toch maar in de zomerstemming te blijven, valt de keuze op barbecue. Slechts vier minuutjes in de magnetron en je kan genieten van mals vlees met een geurige marinade. Niets van dit alles.

Waarom smaakt alles uit de magnetron toch altijd zo flauw? Als culinair journalist zou ik jullie dat natuurlijk moeten kunnen vertellen (en dat kan ik ook) maar dat wordt een ingewikkeld verhaal. Het komt erop neer dat het systeem ervoor zorgt dat alle smaakstoffen verdwijnen. Meer dan dat hoeft een mens ook niet te weten, dunkt me.

De barbecuesmaak is wel aanwezig, alleen niet ‘puur’. Laten we zeggen: goed gefaked. De marinade moet het slechte vlees verhullen, maar is eigenlijk alleen maar irritant; de saus kwam tijdens het verorberen tot mijn kont. En dan ken ik nog de etiquettes. Het scheelde dat er slechts vijf losse ribjes in het pak zaten, anders had ik vermoedelijk mijn net nieuw aangeschafte Ralph Laurenblouse de prullenbak in kunnen gooien. Ik moet wel toegeven, dat ik ze behoorlijk snel achter de kiezen had. Of dat nu te maken had met het feit dat ik enorme trek had na een avondje debatteren met wat studenten van de School voor Journalistiek, of omdat ik ze oprecht lekker vond, weet ik niet. Ik vermoed het eerste. Feit blijft dat deze dingen bij uitstek geschikt zijn als vlugge snack. Dit is geen vlees wat je ’s avonds naast je friet en je sla legt. Daarvoor is het te eenzijdig en te weinig.

Conclusie: Eigenlijk kan je het geen eten meer noemen: je werkt het naar binnen en denkt dan dat je vlees hebt gegeten. Ideaal dus na een bacchanaal, want dan smaakt álles alsof je het hoofdgerecht van een vijf-gangendiner in een drie-sterrenrestaurant aan het eten bent.

Punten
Malsheid: 4
Smaak: 3
Marinade: 5
Prijs/kwaliteitverhouding: 5

Totaal: 4.3

http://www.ah.nlDe Albert Heijn heeft vestigingen door heel het land.